قمر

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

1. 1

   ٱقْتَرَبَتِ ٱلسَّاعَةُ وَٱنشَقَّ ٱلْقَمَرُ

   Iqtarabatis Saa'atu wsan shaqqal qamar

   قیامت نزدیک شد و ماه [از هم] شکافت.

2. 2

   وَإِن يَرَوْا۟ ءَايَةًۭ يُعْرِضُوا۟ وَيَقُولُوا۟ سِحْرٌۭ مُّسْتَمِرٌّۭ

   Wa iny yaraw aayatany yu'ridoo wa yaqooloo sihrum mustamirr

   اگر [کافران] معجزه‌ای ببینند، روی می‌گردانند و می‌گویند: «[این] جادویی [باطل و] زودگذر است».

3. 3

   وَكَذَّبُوا۟ وَٱتَّبَعُوٓا۟ أَهْوَآءَهُمْ ۚ وَكُلُّ أَمْرٍۢ مُّسْتَقِرٌّۭ

   Wa kazzaboo wattaba'ooo ahwaaa'ahum; wa kullu amrim mustaqirr

   آنان [آیات و نشانه‌های الهی را] دروغ می‌پندارند و از هوای نفس خویش پیروی می‌کنند؛ و هر امری [از پاداش و کیفرهای قیامت] در زمان مخصوص به خود قرار دارد.

4. 4

   وَلَقَدْ جَآءَهُم مِّنَ ٱلْأَنۢبَآءِ مَا فِيهِ مُزْدَجَرٌ

   Wa laqad jaaa'ahum minal ambaaa'i maa feehi muzdajar

   و مطمئناً [ماجرای عذاب اقوام گذشته و] اخباری که باعث دست کشیدن از گناه می‌شود، به مشرکان رسیده است.

5. 5

   حِكْمَةٌۢ بَٰلِغَةٌۭ ۖ فَمَا تُغْنِ ٱلنُّذُرُ

   Hikmatum baalighatun famaa tughnin nuzur

   این [آیات الهی، دانش و] حکمتی رساست؛ ولی [برای افراد لجوج،] هشدارها سودی ندارد؛

6. 6

   فَتَوَلَّ عَنْهُمْ ۘ يَوْمَ يَدْعُ ٱلدَّاعِ إِلَىٰ شَىْءٍۢ نُّكُرٍ

   Fatawalla 'anhum; yawma yad'ud daa'i ilaa shai 'in nukur

   پس [ای پیامبر،] از آنان روی برتاب [و منتظر] روزی [باش] که [فرشتۀ] دعوت‌کننده [با دمیدن در صور] آنان را به امری بس دشوار [و وحشتناک] فرابخوانَد.

7. 7

   خُشَّعًا أَبْصَٰرُهُمْ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ كَأَنَّهُمْ جَرَادٌۭ مُّنتَشِرٌۭ

   khushsha'an absaaruhum yakrujoona minal ajdaasi ka annahum jaraadum muntashir

   با دیدگانِ فروافتاده [از وحشت] از گورها خارج می‌شوند؛ [حرکتشان به سوی دادگاه الهی، چنان است که] گویی ملخ‌هایی پراکنده‌اند.

8. 8

   مُّهْطِعِينَ إِلَى ٱلدَّاعِ ۖ يَقُولُ ٱلْكَٰفِرُونَ هَٰذَا يَوْمٌ عَسِرٌۭ

   Muhti'eena ilad daa'i yaqoolul kafiroona haazaa yawmun 'asir

   [هراسناک] به سوی مُنادیِ [محشر] می‌شتابند و کافران می‌گویند: «امروز، روز دشواری است».

9. 9

   ۞ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍۢ فَكَذَّبُوا۟ عَبْدَنَا وَقَالُوا۟ مَجْنُونٌۭ وَٱزْدُجِرَ

   Kazzabat qablahum qawmu Noohin fakazzaboo 'abdanaa wa qaaloo majnoo nunw wazdujir

   پیش از آنان، قوم نوح [نیز پیامبرشان را] تکذیب کردند و بندۀ ما را دروغگو خواندند و گفتند: «دیوانه است»؛ و او را سخت آزردند؛

10. 10

    فَدَعَا رَبَّهُۥٓ أَنِّى مَغْلُوبٌۭ فَٱنتَصِرْ

    Fada'aa Rabbahooo annee maghloobun fantasir

    تا آنجا که او پروردگارش را خواند [و گفت]: «من مغلوب شده‌ام؛ پس یاری‌ام فرما [و از آنان انتقام بگیر]».

11. 11

    فَفَتَحْنَآ أَبْوَٰبَ ٱلسَّمَآءِ بِمَآءٍۢ مُّنْهَمِرٍۢ

    Fafatahnaaa abwaabas sa maaa'i bimaa'im munhamir

    ما نیز درهای آسمان را برای [ریزشِ] رگباری سیل‌آسا گشودیم.

12. 12

    وَفَجَّرْنَا ٱلْأَرْضَ عُيُونًۭا فَٱلْتَقَى ٱلْمَآءُ عَلَىٰٓ أَمْرٍۢ قَدْ قُدِرَ

    Wa fajjamal arda 'uyoonan faltaqal maaa'u 'alaaa amrin qad qudir

    و از زمین نیز چشمه‌ها جاری ساختیم و آبها [از زمین و آسمان] برای طوفانی که مقدر شده بود، به هم پیوست.

13. 13

    وَحَمَلْنَٰهُ عَلَىٰ ذَاتِ أَلْوَٰحٍۢ وَدُسُرٍۢ

    Wa hamalnaahu 'alaa zaati alwaahinw wa dusur

    و نوح را بر [کشتیِ] ساخته و پرداخته از تخته‌ها و میخ‌ها سوار کردیم

14. 14

    تَجْرِى بِأَعْيُنِنَا جَزَآءًۭ لِّمَن كَانَ كُفِرَ

    Tajree bi a'yuninaa jazaaa 'al liman kaana kufir

    که تحت نظر [و حفاظتِ] ما حرکت می‌کرد. این، پاداش کسی بود که [قومش] او را انکار کرده بودند.

15. 15

    وَلَقَد تَّرَكْنَٰهَآ ءَايَةًۭ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ

    Wa laqat taraknaahaad aayatan fahal mim muddakir

    ما آن [کیفر و نجات] را نشانه‌ای [از قدرتِ خود] بر جای گذاشتیم؛ آیا پندپذیری هست؟

16. 16

    فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ

    Fakaifa kaana 'azaabee wa nuzur

    [بنگرید] که عذاب و هشدارهای من چگونه بود.

17. 17

    وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ

    Wa laqad yassamal Quraana liz zikri fahal mimmuddakir

    به راستی که قرآن را برای پند گرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیری هست؟

18. 18

    كَذَّبَتْ عَادٌۭ فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ

    Kazzabat 'Aadun fakaifa kaana 'azaabee wa nuzur

    قوم عاد [نیز پیامبرشان را] دروغگو پنداشتند؛ [ای اهل مکه، بنگرید که] عذاب و هشدارهای من چگونه بود.

19. 19

    إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِيحًۭا صَرْصَرًۭا فِى يَوْمِ نَحْسٍۢ مُّسْتَمِرٍّۢ

    Innaa arsalnaa 'alaihim reehan sarsaran fee Yawmi nahsim mustamirr

    ما تندبادی سرد و سخت را در یک روز شوم و طولانی بر آنان فرستادیم.

20. 20

    تَنزِعُ ٱلنَّاسَ كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍۢ مُّنقَعِرٍۢ

    Tanzi;un naasa ka anna huma'jaazu nakhlim munqa'ir

    [طوفانی وحشتناک] که مردم را چنان از جای می‌کَنْد که گویی تنه‌های نخلِ ریشه‌کن‌شده بودند.

21. 21

    فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ

    'Fakaifa kaana 'azaabee wa nuzur

    [ای اهل مکه، بنگرید که] عذاب و هشدارهای من چگونه بود.

22. 22

    وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ

    Wa laqad yassamal Quraana liz zikri fahal mim muddakir

    به راستی که قرآن را برای پندگرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیری هست؟

23. 23

    كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِٱلنُّذُرِ

    Kazzabat Samoodu binnuzur

    قوم ثمود [نیز] هشداردهندگان را دروغگو پنداشتند.

24. 24

    فَقَالُوٓا۟ أَبَشَرًۭا مِّنَّا وَٰحِدًۭا نَّتَّبِعُهُۥٓ إِنَّآ إِذًۭا لَّفِى ضَلَٰلٍۢ وَسُعُرٍ

    Faqaalooo a-basharam minnaa waahidan nattabi'uhooo innaa izal lafee dalaalinw wa su'ur

    آنان گفتند: «آیا [سزاوار است] بشری از میان خودمان را پیروی کنیم؟ در این صورت، در گمراهی و سردرگمی خواهیم بود.

25. 25

    أَءُلْقِىَ ٱلذِّكْرُ عَلَيْهِ مِنۢ بَيْنِنَا بَلْ هُوَ كَذَّابٌ أَشِرٌۭ

    'A-ulqiyaz zikru 'alaihi mim baininaa bal huwa kazzaabun ashir

    آیا از میان همۀ ما، تنها بر او وحی نازل شده است؟ [چنین نیست؛] بلکه او دروغگویی خودپسند است».

26. 26

    سَيَعْلَمُونَ غَدًۭا مَّنِ ٱلْكَذَّابُ ٱلْأَشِرُ

    Sa-ya'lamoona ghadam manil kazzaabul ashir

    فردا خواهند دانست که دروغگوی خودپسند کیست.

27. 27

    إِنَّا مُرْسِلُوا۟ ٱلنَّاقَةِ فِتْنَةًۭ لَّهُمْ فَٱرْتَقِبْهُمْ وَٱصْطَبِرْ

    Innaa mursilun naaqati fitnatal lahum fartaqibhum wastabir

    [به صالح گفتیم:] «برای آزمایشِ آنان، ماده‌شتری [را که درخواست کرده‌اند، از دلِ کوه به سویشان] خواهیم فرستاد؛ پس مراقبِ رفتارشان باش و [بر آزارشان] شکیبایی کن.

28. 28

    وَنَبِّئْهُمْ أَنَّ ٱلْمَآءَ قِسْمَةٌۢ بَيْنَهُمْ ۖ كُلُّ شِرْبٍۢ مُّحْتَضَرٌۭ

    Wa nabbi'hum annal maaa'a qismatum bainahum kullu shirbim muhtadar

    و به آنان اعلام کن که آب [چاه،] بین آنان [و آن ماده‌شتر] سهمیه‌بندی شده است و هر کس باید در نوبت خود حاضر شود».

29. 29

    فَنَادَوْا۟ صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَىٰ فَعَقَرَ

    Fanaadaw saahibahum fata'aataa fa'aqar

    ولی آنان همدستشان را ندا دادند؛ او نیز دست به کار شد و [شتر را] به قتل رساند.

30. 30

    فَكَيْفَ كَانَ عَذَابِى وَنُذُرِ

    Fakaifa kaana 'azaabee wa nuzur

    [ای اهل مکه، بنگرید که] عذاب و هشدارهای من چگونه بود.

31. 31

    إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ صَيْحَةًۭ وَٰحِدَةًۭ فَكَانُوا۟ كَهَشِيمِ ٱلْمُحْتَظِرِ

    Innaaa arsalnaa 'alaihim saihatanw waahidatan fakaano kahasheemil muhtazir

    ما بانگ مرگباری بر آنان فرستادیم؛ به‌ناگاه [همگی] همچون گیاه خشکیده[ی بازمانده از کومه‌ها و حصارهای ساخته‌شده با نی و علف،] خرد و ریز شدند.

32. 32

    وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ

    Wa laqad yassarnal quraana liz zikri fahal mim muddakir

    به راستی که قرآن را برای پندگرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیری هست؟

33. 33

    كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍۭ بِٱلنُّذُرِ

    Kazzabat qawmu lootim binnuzur

    قوم لوط [نیز] هشداردهندگان را دروغگو پنداشتند.

34. 34

    إِنَّآ أَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ حَاصِبًا إِلَّآ ءَالَ لُوطٍۢ ۖ نَّجَّيْنَٰهُم بِسَحَرٍۢ

    Innaa arsalnaa 'alaihim haasiban illaaa aala Loot najjainaahum bisahar

    [ما نیز] طوفانی ریگ‌بار بر سرشان فرستادیم [که همگی را هلاک کرد]؛ مگر خانوادۀ لوط که سحرگاهان آنان را نجات دادیم.

35. 35

    نِّعْمَةًۭ مِّنْ عِندِنَا ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِى مَن شَكَرَ

    Ni'matam min 'indinaa; kazaalika najzee man shakar

    [این نجات،] نعمتی از جانب ما بود؛ و به هر کس سپاسگزاری کند، این گونه پاداش می‌دهیم.

36. 36

    وَلَقَدْ أَنذَرَهُم بَطْشَتَنَا فَتَمَارَوْا۟ بِٱلنُّذُرِ

    Wa laqad anzarahum batshatanaa fatamaaraw binnuzur

    لوط آنان را از کیفر [سخت] ما بیم داد؛ ولی آنان در برابر هشدارها به مجادله [و ستیز] برخاستند.

37. 37

    وَلَقَدْ رَٰوَدُوهُ عَن ضَيْفِهِۦ فَطَمَسْنَآ أَعْيُنَهُمْ فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ

    Wa laqad raawadoohu 'andaifee fatamasnaaa a'yunahum fazooqoo 'azaabee wa nuzur

    آنان از لوط خواستند که مهمانانش را [برای کام‌جویی] در اختیارشان بگذارد؛ ما نیز چشمانشان را کور کردیم [و گفتیم:] «طعم عذاب و [نتیجۀ] هشدارهایم را بچشید».

38. 38

    وَلَقَدْ صَبَّحَهُم بُكْرَةً عَذَابٌۭ مُّسْتَقِرٌّۭ

    Wa laqad sabbahahum bukratan 'azaabum mustaqirr

    و صبحگاهان عذابی پایدار آنان را فراگرفت.

39. 39

    فَذُوقُوا۟ عَذَابِى وَنُذُرِ

    Fazooqoo 'azaabee wa nuzur

    [و گفتیم:] «طعم عذاب و [نتیجۀ] هشدارهایم را بچشید».

40. 40

    وَلَقَدْ يَسَّرْنَا ٱلْقُرْءَانَ لِلذِّكْرِ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ

    Wa laqad yassarnal Quraana liz zikri fahal mim muddakir

    به راستی که قرآن را برای پندگرفتن آسان ساختیم؛ آیا پندپذیری هست؟

41. 41

    وَلَقَدْ جَآءَ ءَالَ فِرْعَوْنَ ٱلنُّذُرُ

    Wa laqad jaaa'a Aala Fir'awnan nuzur

    هشداردهندگان به سراغ فرعونیان [نیز] رفتند.

42. 42

    كَذَّبُوا۟ بِـَٔايَٰتِنَا كُلِّهَا فَأَخَذْنَٰهُمْ أَخْذَ عَزِيزٍۢ مُّقْتَدِرٍ

    Kazzaboo bi Aayaatinaa kullihaa fa akhaznaahum akhza 'azeezim muqtadir

    [ولی] آنان تمامی آیات ما را دروغ شمردند؛ ما نیز چنان [که شایستۀ پروردگار] شکست‌ناپذیرِ مقتدر [است،] آنان را عذاب کردیم.

43. 43

    أَكُفَّارُكُمْ خَيْرٌۭ مِّنْ أُو۟لَٰٓئِكُمْ أَمْ لَكُم بَرَآءَةٌۭ فِى ٱلزُّبُرِ

    Akuffaarukum khairum min ulaaa'ikum am lakum baraaa'atun fiz Zubur

    [ای اهل مکه،] آیا کافران شما از آنان بهترند یا برای شما امان‌نامه‌ای در کتاب‌های [آسمانی پیشین نوشته شده] است؟

44. 44

    أَمْ يَقُولُونَ نَحْنُ جَمِيعٌۭ مُّنتَصِرٌۭ

    Am yaqooloona nahnu jamee'um muntasir

    یا می‌گویند: «ما جماعتی متحد و انتقام‌جو هستیم».

45. 45

    سَيُهْزَمُ ٱلْجَمْعُ وَيُوَلُّونَ ٱلدُّبُرَ

    Sa yuhzamul jam'u wa yuwalloonad dubur

    به زودی [در جنگ بدر] جمعشان شکست می‌خورد و فراری خواهند شد.

46. 46

    بَلِ ٱلسَّاعَةُ مَوْعِدُهُمْ وَٱلسَّاعَةُ أَدْهَىٰ وَأَمَرُّ

    Balis Saa'atu maw'iduhum was Saa'atu adhaa wa amarr

    وعده‌گاهشان قیامت است که [نسبت به میدان بدر، روزگاری بسیار] سخت‌تر و تلخ‌تر است.

47. 47

    إِنَّ ٱلْمُجْرِمِينَ فِى ضَلَٰلٍۢ وَسُعُرٍۢ

    Innal mujrimeena fee dalaalinw wa su'ur

    گناهکاران در گمراهی و عذابند.

48. 48

    يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِى ٱلنَّارِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا۟ مَسَّ سَقَرَ

    Yawma yushaboona fin Naari'alaa wujoohimim zooqoo massa saqar

    روزی‌که با چهره‌هایشان در آتش کشیده می‌شوند [و به آنان می‌گویند:] «آتش دوزخ را بچشید».

49. 49

    إِنَّا كُلَّ شَىْءٍ خَلَقْنَٰهُ بِقَدَرٍۢ

    Innaa kulla shai'in khalaqnaahu biqadar

    بی‌تردید، ما هر چیزی را به اندازه آفریده‌ایم؛

50. 50

    وَمَآ أَمْرُنَآ إِلَّا وَٰحِدَةٌۭ كَلَمْحٍۭ بِٱلْبَصَرِ

    Wa maaa amrunaaa illaa waahidatun kalamhim bilbasar

    و [چون چیزی را اراده نماییم] فرمان ما فقط یک [کلمه یعنی «کُن»] است؛ به سرعتِ یک چشم بر هم زدن [یا کمتر، انجام می‌پذیرد].

51. 51

    وَلَقَدْ أَهْلَكْنَآ أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍۢ

    Wa laqad ahlaknaaa ashyaa'akum fahal mim muddakir

    به تحقیق که ما [در گذشته] امثال شما [کافران] را نابود کرده‌ایم؛ پس آیا پندپذیری هست؟ [که از این امر عبرت بگیرد و از کفر باز ایستد]؟

52. 52

    وَكُلُّ شَىْءٍۢ فَعَلُوهُ فِى ٱلزُّبُرِ

    Wa kullu shai'in fa'aloohu fiz Zubur

    و تمام کارهایی که [بندگان] انجام داده‌اند در نامه‌های اعمال[شان] ثبت شده است؛

53. 53

    وَكُلُّ صَغِيرٍۢ وَكَبِيرٍۢ مُّسْتَطَرٌ

    Wa kullu sagheerinw wa kabeerim mustatar

    و هر [عمل] کوچک و بزرگی [در آن] نوشته شده است.

54. 54

    إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّٰتٍۢ وَنَهَرٍۢ

    Innal muttaqeena fee jannaatinw wa nahar

    پرهیزگاران در باغ‌ها و [کنار] جویبارهای [بهشتی] جای دارند؛

55. 55

    فِى مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍۢ مُّقْتَدِرٍۭ

    Fee maq'adi sidqin 'inda Maleekim Muqtadir

    در مجلسی سرشار از راستی [و شایستگی] و نزد فرمانروایی مقتدر.

ترجمه: مرکز ترجمهٔ رواد (1.1.3) · QuranEnc.com